Orangelet

بدون هیچ برو برگردی سبک هارد راک از وقتی که دوستم سینا یک سی دی از آلبوم های گروه معروف اسکورپیونز رو بهم داد سبک مورد علاقۀ من شده. اسکورپیونز هم که همین چند وقت پیش با آخرین آلبومش ترکوند و فکر کنم دو سه هفته ای فقط این آلبوم رو به ترتیب از اول تا آخر گوش می دادم. وقتی بخواهیم از یک گروه اروپایی (آلمانی) هارد راکی با ریتمی شاد و دنسینگ بشنویم این هارد راک کاملاً تحت تاثیر موسیقی دیسکوی اروپا قرار میگیره مثل مستربوی (Masterboy) یا مدرن تاکینگ. انگار که همون ملودی ها رو با گیتار و بیت های تند و سنگین رده باشن. شاید با یک بار گوش دادن فحش بدیم و اراجیف بگیم ولی اگه قشنگ تو بحرش بریم از شیش و هشت ترین آهنگ های ایرانی هم رقص آور ترن، به خصوص وقتی بفهمی چی دارن می گن و به خصوص تر وقتی میری اجرای زنده اونارو میبینی (که ما همچین سعادتی نداشتیم!).

هارد راک که به آمریکا میرسه یک طور دیگه میشه. کاملاً تحت تاثیر سبک کانتری (یا سنتی) آمریکا با همون گیتار سولو هایی که با گوش آدم بازی می کنن، قرار می گیره. البته هارد راک آمریکایی کمی سنگین تره و به هوی متال نزدیکتره. حتی این برتری برای هارد راک آمریکایی هست چون هارد راک اروپایی هرچی سنگین تر و سریع تر بشه افت می کنه. امروز آلبوم اسلش، یکی از اعضای گروه معروف گانز ان روزز (خیلی ها آهنگ باران نوامبری رو دیدن با اون گیتار سولوی نابود کننده)، به نام اسلش رو دانلود کردم که خوانندۀ دوتا از ترانه هاش مایلز کِنِدی، خوانندۀ گروه اُلترنتیو متالِ آلتر بریج هست. آهنگ استار لایت واقعا معرکه شده.

اگه دوست دارین هارد راک آمریکایی رو بچشین برین این رو دانلود کنید.

اگه هم دوست دارین هارد راک اروپایی رو مز مزه کنین این رو فراموش نکنید.